M. Salski, Muzeum falsyfikatów, Warszawa: Wydawnictwo SOL 2008, 302 s.

Czym się różni kopia od falsyfikatu? Czy jest w ogóle między nimi jakaś różnica? Na to pytanie z pewnością odpowie Muzeum falsyfikatów Mirosława Skalskiego. Co więcej, prócz odpowiedzi znaleźć tam można wiele informacji o słynnych obrazach i pasjonujących kradzieżach. Lecz przede wszystkim jest to historia niezwykłego złodzieja, będącego zarazem miłośnikiem sztuki. Przewrotna i bardzo wciągająca historia.

T. Knox, Sekret Genezis, przeł. A. Górska, Poznań: Rebis 2010, s. 264.

Rob Luttrell, korespondent zagraniczny „Timesa”, ma dosyć niebezpieczną pracę. W trakcie zbierania materiałów nieraz przychodziło mu narażać życie. Z pewną ulgą więc przyjmuje kolejne zlecenie swojego naczelnego, by zrobić reportaż o wykopaliskach archeologicznych. Może to być ciekawa odmiana po ostatniej pracy. Wykopaliska znajdują się w południowo-wschodniej Turcji, w Kurdystanie. I jak się okazuje, nie chodzi tylko o „gnaty i takie tam gówno”, ale o coś zdecydowanie więcej. Wykopaliska odsłoniły powstały dwanaście tysięcy lat temu najstarszy kompleks sakralny świata. „To w tym rejonie – [archeolog Franz Breitner] pokazał ręką na żółte wzgórza za otwartymi namiotami – wszystko się zaczęło. Ludzka cywilizacja. Pierwsze pismo, klinowe, narodziło się niedaleko stąd. Wytop miedzi w Mezopotamii. Pierwsze prawdziwe miasta też powstały właśnie na tych terenach” (s. 72). Archeologów, w tym piękną Christine Meyer, zdziwiło coś jeszcze – kompleks został najprawdopodobniej specjalnie zakopany. Dlaczego? Jakie bóstwo czczono w tym miejscu? Kim byli jego twórcy? I dlaczego dochodzi do śmierci Breitnera?

L. Davis, Miedziana Wenus, przeł. K. Majchrzak. Poznań: Rebis 2009, 437 s.

Kolejne spotkanie z rzymskim detektywem Markiem Dydiuszem Falkonem dostarcza nowej porcji wrażeń i wzruszeń. Trzecia część cyklu kryminałów historycznych opisujących czasy cesarza Wespazjana (dotychczas ukazały się Srebrne świnki i Wykute w brązie) nie ustępuje poprzednim. Intryga wciąga i zaskakuje, emocje rosną, obserwacje i spostrzeżenia Falkona dotyczące mechanizmów życia społecznego są trafne i zabawne.

F. Tallis, Zgubne kłamstwa. Tom trzeci „Zapisków Liebermanna”, przeł. B. Hrycak, Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie 2009,  336 s.

To już trzecie spotkanie polskich czytelników z secesyjnym Wiedniem i psychiatrą Maxem Liebermannem, lekarzem mocno zafascynowanym gwałtownie rozwijającą się psychoanalizą. Zgubne kłamstwa to kolejny tom z cyklu powieściowego „Zapiski Liebermanna” autorstwa Franka Tallisa. Rzecz, zgrubnie ujmując, na pograniczu powieści kryminalnej i obyczajowej.

J. Theorin, Nocna zamieć, przeł. B. Ratajczak, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne 2010, 464 s.

Druga część Kwartetu olandzkiego, podobnie jak poprzednia powieść Johana Theorina, wprawia w zachwyt. To wspaniała książka, poruszająca tematy daleko wykraczające poza zwykły kryminał, a jednak ani na chwilę nietracąca napięcia charakterystycznego dla tego typu literatury. Wciągająca, wstrząsająco smutna, z niezwykłą atmosferą, wynikającą z połączenia opisów emocji i losu bohaterów z obrazami nieokiełznanej, dzikiej przyrody, Nocna zamieć na pewno trafi do kanonu lektur miłośników kryminałów.